گربه‌ها در ادبیات ایران نمادهای گوناگونی دارند و در بسیاری از اشعار و داستان‌ها به‌عنوان موجوداتی با ویژگی‌های انسانی مطرح می‌شوند. در اسطوره‌شناسی ایرانی، گربه‌ها به‌عنوان نگهبانان خوش‌شانسی و محافظ خانه‌ها شناخته می‌شوند. در اشعار شاعران بزرگی چون حافظ، سعدی و فردوسی، گربه‌ها نمادهایی از استقلال، طمع، و حتی خودخواهی هستند. در داستان‌های عامیانه نیز گربه‌ها غالباً به عنوان شخصیت‌های هوشمند و فریبکار ظاهر می‌شوند. همچنین، در ادبیات معاصر ایران، گربه‌ها نمادی از تسلیم‌ناپذیری و پیچیدگی‌های روابط انسانی هستند. این نمادگرایی‌ها نشان‌دهنده‌ی عمق و پیچیدگی شخصیت این حیوان در فرهنگ ایرانی است.